SARRERAKO MIRAILA

        (1930)

 

Etxe aberatsak mirail handi bat zeukan

sarreran, oso zaharra;

larogei urte lehenago behintzat erosia.

 

Mutil hagitz eder bat, jostundegi batetako enplegatua

(igandeetan atleta ez lar porrokatua),

zutunik zegoen pakete batekin. Etxeko norbaiti

eman zion, eta beronek barrura eroan zuen

errezibua ekartzeko. Jostundegiko enplegatua

bakarrik geratu eta itxaroten ari zen.

Ispilurantz hurreratu zen eta bere burua begiratu

eta gorbata egokitu. Bost minutugarrenean

errezibua ekarri zioten. Hartu egin eta joan zen.

 

Baina mirail zaharrak, ikusi eta ikusi eginda zegoena

beraren urte luzeetako izate osoan zehar

milaka gauza eta aurpegi;

baina mirail zaharra orain pozarren zegoen,

eta harto zegoen berarengan jasorik zegoelako

edertasun hobezina minutu batzuetan zehar.

 

 

© K.P. Kavafis
© itzulpenarena: Andolin Eguzkitza / Olga Omatos

 


www.susa-literatura.eus