Badiosnat

Soneto bat heurorri, emazte horri,

behar deunat eskaini alai ta pozez,

hark doinuzko bozaren armoni hotsez

diezanan bihotza naroro korri.

Amodioa, entzun, ez duna gauzez,

fruituaren boterez arrosa bikain,

baratze fin distirant, lotura lirain

ta kabia beroa gauez ta goizez.

Egunik egun giauden elkartzeko zain,

usoari begira gurutzaturik,

ez baitut nik ederrik inor hi bezain.

Mundua dun gertatzen berraldaturik

geure lehen garaiko itxura osoz,

ametsezko liluraz asaldaturik.

© Alfonso Irigoien