Homo homini...

Bizia da ernetzen egunik egun

maurtu askoren mugan etenik gabe,

haraneko lurrean alerik ale,

prestua den bakeaz baturik legun.

Zerutik da usoa ibiltzen zale

ta tatarrez sugea pozoin zikinez.

Zakurrek ta katuek lagun eginez

gizona odol isurtzen kalerik kale.

Odola ta odola odoldu zinez,

odol errekak doaz gerrarik gerra,

ilargia odoltsu odol preminez.

Ez dakigun odola oker aserra,

iturria itxirik dagoen hola,

munduan den zentzua dadila berra.

© Alfonso Irigoien