Egan

Ilunbetako preso arrain sarean,

arrakalaz beterik hitzaren boterez,

Jainkoaren begira inoren haukerez

beldurrezko zingira baten atean,

azterturik gerizak atzoskol neurez,

erdibitu nahirik, makur ta isilik,

bizirikan nintzela zeharo hilik,

bete, ase ta itorik gatzez eta urez.

Harrezkero urteak arin joanik,

aurkitua dut tente neure burua,

herriari eutsirik bihurra dut nik.

Ifernua hemen da, hemen zerua.

Jaungoikoak zertako behar du surik

errukitsua bada beure eskua?

© Alfonso Irigoien